Het blog 'Fietsen als smeermiddel voor openheid' is ook te volgen via de openbare Facebook-pagina met dezelfde naam. Hiervoor hoef je geen Facebook-account te hebben. Je kunt hier ook andere berichten gerelateerd aan mijn (voorbereiding op de) fietstocht naar Santiago de Compostela volgen.
maandag 28 maart 2016
dinsdag 22 maart 2016
Te volle agenda
In de afgelopen weken had ik te veel afspraken en activiteiten ingepland. Aanvankelijk voorzag ik geen problemen. Ik zat in een prettige 'flow' en dacht dat het zo'n vaart niet zou lopen. En dat terwijl de afspraak met mijzelf is: maximaal één inspannende afspraak/activiteit per dag en één dag weg in het weekeinde.
Omdat ik op de figuurlijke evenwichtsbalk snel wankel, gingen de alarmbellen deze week steeds harder af. Ik werd onrustig in mijn hoofd, haastte mij van de ene naar de andere afspraak/activiteit, raakte overprikkeld door druk bezochte evenementen, kwam tijd te kort op een dag wat ik compenseerde met minder slaap, verzandde in activiteiten (zoals bijvoorbeeld foto's uitzoeken en de GPS-route voor Santiago maken), vergat op tijd te eten en drinken om over het huishouden nog maar te zwijgen.
Het was de hoogste tijd om in te grijpen. Afspraken die ik leuk of belangrijk vond, heb ik af moeten zeggen. Hoewel dit op zich een goede interventie is, was ik hier geenszins trots op. Het schiep wel een beetje rust. Vernieuwend was, dat ik hulp vroeg aan iemand bij het uitzoeken van foto's. Dit voelde als een bevrijding, waardoor ik het uitzoeken kon loslaten.
De komende weken staan in het teken van meer rust in bouwen en strak agendabeheer. Met Pasen staat er niets gepland, dus dan kan ik een beetje bijkomen!
Omdat ik op de figuurlijke evenwichtsbalk snel wankel, gingen de alarmbellen deze week steeds harder af. Ik werd onrustig in mijn hoofd, haastte mij van de ene naar de andere afspraak/activiteit, raakte overprikkeld door druk bezochte evenementen, kwam tijd te kort op een dag wat ik compenseerde met minder slaap, verzandde in activiteiten (zoals bijvoorbeeld foto's uitzoeken en de GPS-route voor Santiago maken), vergat op tijd te eten en drinken om over het huishouden nog maar te zwijgen.
Het was de hoogste tijd om in te grijpen. Afspraken die ik leuk of belangrijk vond, heb ik af moeten zeggen. Hoewel dit op zich een goede interventie is, was ik hier geenszins trots op. Het schiep wel een beetje rust. Vernieuwend was, dat ik hulp vroeg aan iemand bij het uitzoeken van foto's. Dit voelde als een bevrijding, waardoor ik het uitzoeken kon loslaten.
De komende weken staan in het teken van meer rust in bouwen en strak agendabeheer. Met Pasen staat er niets gepland, dus dan kan ik een beetje bijkomen!
dinsdag 15 maart 2016
Mascotte 'Tutje Trudy'
Waarom ik met een muis als mascotte op mijn stuurtas rond rijd, is als volgt gekomen. 'Tutje Trudy' reist sinds 2013 met mij mee. We kochten haar in de autoslaaptrein voor het goede doel Cliniclowns, toen we met onze Giants van 15 jaar oud op weg waren naar Noord-Italië voor een fietsvakantie door de regio's Piemonte (I) en de Provence (F).
'Tutje Trudy' heeft het mooi bekeken: het mooiste uitzicht èn niks hoeven doen, behalve af en toe slecht weer incasseren. Zij bezit inmiddels 10 zelf gehaakte of gebreide vlaggetjes van de landen waar we één of meerdere keren op fietsvakantie zijn geweest. Dit jaar komt daar een vlaggetje van Spanje bij! En mocht er onderweg iets gebeuren of mensen zijn mijn naam vergeten dan ben ik met deze mascotte ook nog eens makkelijk herkenbaar.
'Tutje Trudy' heeft het mooi bekeken: het mooiste uitzicht èn niks hoeven doen, behalve af en toe slecht weer incasseren. Zij bezit inmiddels 10 zelf gehaakte of gebreide vlaggetjes van de landen waar we één of meerdere keren op fietsvakantie zijn geweest. Dit jaar komt daar een vlaggetje van Spanje bij! En mocht er onderweg iets gebeuren of mensen zijn mijn naam vergeten dan ben ik met deze mascotte ook nog eens makkelijk herkenbaar.
zondag 6 maart 2016
Schaatsen als voorbereiding
In de winter fiets ik op mijn daagse fiets rond de 100 km per week. Van echte dagtochten komt het in deze periode niet. De dagelijkse fietsritten zijn een mooie manier om door weer en wind een basisconditie te onderhouden. Als extraatje besloot ik deze winter, na zo'n 10 jaar, mijn schaatsen weer uit het vet te halen.
Ik was toentertijd hoofdzakelijk gestopt met schaatsen omdat ik door bijwerkingen van medicatie, die ik levenslang zal moeten blijven slikken, niet meer kon rijden zoals ik dat gewend was. Ik had met name last van stijfheid, spierspannings- en coördinatieproblemen. Ik durfde de bochten niet meer door en reed voor mijn gevoel als een krant. Daarnaast kon ik in die periode door mijn heftige stemmingswisselingen sociaal gezien niet makkelijk meer de aansluiting vinden bij mijn trainingsgenoten. Hierdoor raakte ik het plezier in het schaatsen kwijt en stopte.
Lol terugkrijgen in het schaatsen was het doel voor dit seizoen, maar dat viel niet mee. Mijn trainingsgenoten en trainer hebben vaak mijn gezeur over 'vroeger was alles beter' aan moeten horen. Het voltallige besef dat ik die periode achter me moest laten en mijn energie beter kon steken in het weer lekker gaan schaatsen, kwam pas laat in het seizoen.
Tot de clubkampioenschappen in januari was het schaatsen vooral een mentaal gevecht, elke training weer: de confrontatie met mijzelf en de gevolgen van de bijwerkingen van de medicatie. Met als anticlimax de clubkampioenschappen. Het was een hard gelach om op de 500 m te vallen (iets wat mij nog nooit gebeurd was) en via de tijd, die door de speaker werd omgeroepen, te horen dat ik op de 1500 m bij de doorkomst van de 1100 m vroeger al gefinisht was.
Zoals bij zoveel dingen helpt het vaak als iemand anders dan je partner de zaken relativeert. Zo adviseerde iemand met verstand van zaken mij vooral de lat niet hoog te willen leggen en er plezier in te blijven houden. Het mooie was dat dit lukte door tijdens de trainingen mijn gedachten positief om te vormen naar 'beter langzaam schaatsen, technisch de controle houden en plezier in de beweging houden' dan 'moeten voldoen aan een ideaalbeeld zoals het vroeger was geweest'. Door deze gedachten lukte het om de 'monsters' in mijn hoofd in de ijskast te zetten, die voorheen voortdurend zeiden dat ik moest laten zien wat ik allemaal zou moeten kunnen en daarmee frustratie veroorzaakten doordat ik met hogere snelheid last kreeg van coördinatieproblemen.
De bekroning op deze verandering in gedachten sloot ik af met deelname aan een tweede wedstrijd. Hieraan deed ik met plezier mee en was ik niet alleen tevreden over hoe het gegaan was, maar had ik ook echt weer lol in het schaatsen. Mijn doel voor dit seizoen was hiermee gehaald en naast dat het heel goed voelde, leverde het een normaal euforisch gevoel op!
Ik was toentertijd hoofdzakelijk gestopt met schaatsen omdat ik door bijwerkingen van medicatie, die ik levenslang zal moeten blijven slikken, niet meer kon rijden zoals ik dat gewend was. Ik had met name last van stijfheid, spierspannings- en coördinatieproblemen. Ik durfde de bochten niet meer door en reed voor mijn gevoel als een krant. Daarnaast kon ik in die periode door mijn heftige stemmingswisselingen sociaal gezien niet makkelijk meer de aansluiting vinden bij mijn trainingsgenoten. Hierdoor raakte ik het plezier in het schaatsen kwijt en stopte.
Lol terugkrijgen in het schaatsen was het doel voor dit seizoen, maar dat viel niet mee. Mijn trainingsgenoten en trainer hebben vaak mijn gezeur over 'vroeger was alles beter' aan moeten horen. Het voltallige besef dat ik die periode achter me moest laten en mijn energie beter kon steken in het weer lekker gaan schaatsen, kwam pas laat in het seizoen.
Tot de clubkampioenschappen in januari was het schaatsen vooral een mentaal gevecht, elke training weer: de confrontatie met mijzelf en de gevolgen van de bijwerkingen van de medicatie. Met als anticlimax de clubkampioenschappen. Het was een hard gelach om op de 500 m te vallen (iets wat mij nog nooit gebeurd was) en via de tijd, die door de speaker werd omgeroepen, te horen dat ik op de 1500 m bij de doorkomst van de 1100 m vroeger al gefinisht was.
Zoals bij zoveel dingen helpt het vaak als iemand anders dan je partner de zaken relativeert. Zo adviseerde iemand met verstand van zaken mij vooral de lat niet hoog te willen leggen en er plezier in te blijven houden. Het mooie was dat dit lukte door tijdens de trainingen mijn gedachten positief om te vormen naar 'beter langzaam schaatsen, technisch de controle houden en plezier in de beweging houden' dan 'moeten voldoen aan een ideaalbeeld zoals het vroeger was geweest'. Door deze gedachten lukte het om de 'monsters' in mijn hoofd in de ijskast te zetten, die voorheen voortdurend zeiden dat ik moest laten zien wat ik allemaal zou moeten kunnen en daarmee frustratie veroorzaakten doordat ik met hogere snelheid last kreeg van coördinatieproblemen.
De bekroning op deze verandering in gedachten sloot ik af met deelname aan een tweede wedstrijd. Hieraan deed ik met plezier mee en was ik niet alleen tevreden over hoe het gegaan was, maar had ik ook echt weer lol in het schaatsen. Mijn doel voor dit seizoen was hiermee gehaald en naast dat het heel goed voelde, leverde het een normaal euforisch gevoel op!
woensdag 17 februari 2016
Als juffrouw Vlinder kon fietsen
Na mij vertrekken op 9 juli nog twee mensen, te weten Nienke van Houwelingen en Nick Bronsting, op de fiets vanuit Haarlem naar Santiago de Compostela om met hun sponsortocht geld in te zamelen voor onderzoek naar genetische erfelijkheid bij de bipolaire stoornis om zo in de toekomst deze stoornis beter te kunnen begrijpen en behandelen. Ook willen zij met deze sponsortocht meer aandacht aan de ziekte en de VMDB geven. Nick en Nienke zijn te volgen via de facebookpagina 'Als juffrouw vlinder kon fietsen'.
Juffrouw Vlinder is de moeder van Nick, een hele lieve vrouw. Zij houdt van gedichten schrijven en die ondertekent zij met juffrouw Vlinder. Helaas lijdt zij aan de bipolaire stoornis. De ziekte van zijn moeder heeft Nick gevormd. Als kind moest hij zich aanpassen aan zijn moeder, waardoor hij geen kind kon zijn en een andere relatie met zijn moeder heeft dan je zou willen of kunnen hebben. Om zich minder machteloos te voelen èn iets te kunnen doen, speciaal voor juffrouw Vlinder, gaan Nick en Nienke deze sponsortocht doen.
Geld wat opgehaald wordt met deze sponsortocht, loopt via de VMDB en kan overgemaakt worden op IBAN NL86 INGB 0000227198 t.n.v. VMDB Utrecht o.v.v. Gift juffrouw Vlinder.
Juffrouw Vlinder is de moeder van Nick, een hele lieve vrouw. Zij houdt van gedichten schrijven en die ondertekent zij met juffrouw Vlinder. Helaas lijdt zij aan de bipolaire stoornis. De ziekte van zijn moeder heeft Nick gevormd. Als kind moest hij zich aanpassen aan zijn moeder, waardoor hij geen kind kon zijn en een andere relatie met zijn moeder heeft dan je zou willen of kunnen hebben. Om zich minder machteloos te voelen èn iets te kunnen doen, speciaal voor juffrouw Vlinder, gaan Nick en Nienke deze sponsortocht doen.
Geld wat opgehaald wordt met deze sponsortocht, loopt via de VMDB en kan overgemaakt worden op IBAN NL86 INGB 0000227198 t.n.v. VMDB Utrecht o.v.v. Gift juffrouw Vlinder.
Vereniging voor Manisch Depressieven en Betrokkenen (VMDB)
De Vereniging voor Manisch Depressieven en Betrokkenen (VMDB) is een patiëntenvereniging voor mensen met een bipolaire stoornis (ook wel manisch-depressieve stoornis genoemd) en betrokkenen (2800 leden). Zij zet zich in voor belangenbehartiging, voorlichting en lotgenotencontact. Om dit werk goed uit te kunnen voeren is het van belang dat meer mensen lid worden van de VMDB en/of deze vereniging willen sponsoren en/of hieraan willen schenken.
In onderstaand Youtube filmpje legt psychiater Ralph Kupka uit wat manie, depressie en psychose is.
Zelf doe ik met veel plezier vrijwilligerswerk voor de VMDB op kantoor. Mijn blog zal tevens via deze organisatie te volgen zijn, zodat via dit kanaal ook meer bekendheid gegeven kan worden aan de bipolaire stoornis en de doelstellingen en achtergronden van de VMDB.
In onderstaand Youtube filmpje legt psychiater Ralph Kupka uit wat manie, depressie en psychose is.
Zelf doe ik met veel plezier vrijwilligerswerk voor de VMDB op kantoor. Mijn blog zal tevens via deze organisatie te volgen zijn, zodat via dit kanaal ook meer bekendheid gegeven kan worden aan de bipolaire stoornis en de doelstellingen en achtergronden van de VMDB.
Samen Sterk Zonder Stigma
De organisatie Samen Sterk zonder Stigma zet zich in voor een samenleving waarin iedereen open kan zijn over psychische aandoeningen, zodat vooroordelen afnemen en er meer begrip ontstaat. Dat doet zij door mensen bewust te maken van vooroordelen en de impact hiervan. Zij legt nadruk op positiviteit, openheid en begrip.
Ik ben supporter van Samen Sterk Tegen Stigma, omdat ik voorstander ben van meer openheid en begrip. Dit wil ik in mijn eigen tijd en omgeving helpen realiseren met dit blog over deze fietstocht. Op deze manier werk ik in mijn eigen tempo aan sociale acceptatie en probeer ik gezamenlijk stigma een halt toe te roepen door psychische aandoeningen bespreekbaar te maken.
In dit filmpje van autisme TV wordt goed verwoord wat de stigma's over autisme kunnen zijn, hoe je deze kunt bestrijden en wat het betekent om autisme te hebben.
Ik ben supporter van Samen Sterk Tegen Stigma, omdat ik voorstander ben van meer openheid en begrip. Dit wil ik in mijn eigen tijd en omgeving helpen realiseren met dit blog over deze fietstocht. Op deze manier werk ik in mijn eigen tempo aan sociale acceptatie en probeer ik gezamenlijk stigma een halt toe te roepen door psychische aandoeningen bespreekbaar te maken.
In dit filmpje van autisme TV wordt goed verwoord wat de stigma's over autisme kunnen zijn, hoe je deze kunt bestrijden en wat het betekent om autisme te hebben.
dinsdag 16 februari 2016
Introductie
Mijn doel is om in een maand tijd van Utrecht naar Santiago de Compostela in Spanje (2500 km) te fietsen over de Sint Jacobs fietsroute. De vertrekdatum is dinsdag 10 mei en de aankomst in Santiago de Compostela zal uiterlijk 10 juni zijn. Op 11 juni is de terugvlucht naar Schiphol.
De pelgrimsbestemming Santiago de Compostela is gekozen, omdat dit geen eenzame route is om te fietsen. Dit jaar zal het extra druk zijn, met name op het laatste gedeelte van de route in Spanje, vanwege het feit dat de Paus 2016 tot heilig jaar heeft uitgeroepen.
Mijn fietstocht is aan een goed doel gekoppeld zonder direct geld te willen genereren. Door het bijhouden van dit blog en het onderweg uitdelen van zelfgemaakte sleutelhangers met blogadres hoop ik een bijdrage te kunnen leveren aan meer openheid en bekendheid over psychiatrische aandoeningen in het algemeen en in het bijzonder over de bipolaire stoornis en autisme bij vrouwen. Ik hoop ook, dat dit blog leidt tot meer bespreekbaarheid en begrip over deze aandoeningen. Ik zie het fietsen, en in het bijzonder deze fietstocht, als smeermiddel om deze waarden te bereiken.
Er zijn twee organisaties èn een sponsortocht, waar ik mij verbonden mee voel en die nauw aansluiten bij mijn goede doel. In de blogs hierna zal ik daar kort wat meer over vertellen. De organisatie Samen Sterk zonder Stigma zet zich in voor een samenleving waarin iedereen open kan zijn over psychische aandoeningen, zodat vooroordelen afnemen en er meer begrip ontstaat. De Vereniging voor Manisch Depressieven en Betrokkenen (VMDB) is een patiëntenvereniging die zich inzet voor belangenbehartiging, voorlichting en lotgenotencontact. En na mij vertrekken in juli nog twee mensen op de fiets vanuit Haarlem naar Santiago de Compostela om met hun sponsortocht geld in te zamelen voor onderzoek naar de bipolaire stoornis. Zij zijn te volgen via de facebookpagina 'Als juffrouw vlinder kon fietsen'.
Tijdens mijn fietsreis op deze druk bezochte pelgrimsroute zal ik niet alleen veel mensen ontmoeten en spreken, maar zal ik naast vele mooie momenten ook geconfronteerd worden met de minder leuke kanten van een lange fietsreis zoals slecht weer, vermoeidheid, slechte benen, mindere dagen en/ of materiaalpech. Mijn uitdaging is om daar op een manier mee om te gaan die het beste te omschrijven is met de termen 'aanvaarding' en 'bereidheid'. Deze termen, die voor mij hun oorsprong hebben uit de ACT (Acceptance and Commitment Training) zal ik eveneens in mijn blogs naar voren laten komen. Ik zal proberen te verwoorden wat ik zoal tegen ga komen om mij heen, bij mijzelf en anderen.
Mijn persoonlijke doel van deze fietstocht is het meten van mijn eigen herstel, kracht en zelfstandigheid. Dat deed ik als proef in 2008, 2014 en 2015 voor 10 dagen in mijn eentje. Dat beviel de laatste twee keer zo goed, dat ik nu toe ben aan een grotere uitdaging.
Meerdaagse fietsreizen met bepakking maken is voor mij al 20 jaar de mooiste manier van verplaatsen. Samen met vijf tassen aan mijn Santosfiets heb ik alles wat ik nodig heb bij de hand. Een meer overzichtelijke en vrije manier van leven is er voor mij niet.
De pelgrimsbestemming Santiago de Compostela is gekozen, omdat dit geen eenzame route is om te fietsen. Dit jaar zal het extra druk zijn, met name op het laatste gedeelte van de route in Spanje, vanwege het feit dat de Paus 2016 tot heilig jaar heeft uitgeroepen.
Mijn fietstocht is aan een goed doel gekoppeld zonder direct geld te willen genereren. Door het bijhouden van dit blog en het onderweg uitdelen van zelfgemaakte sleutelhangers met blogadres hoop ik een bijdrage te kunnen leveren aan meer openheid en bekendheid over psychiatrische aandoeningen in het algemeen en in het bijzonder over de bipolaire stoornis en autisme bij vrouwen. Ik hoop ook, dat dit blog leidt tot meer bespreekbaarheid en begrip over deze aandoeningen. Ik zie het fietsen, en in het bijzonder deze fietstocht, als smeermiddel om deze waarden te bereiken.
Er zijn twee organisaties èn een sponsortocht, waar ik mij verbonden mee voel en die nauw aansluiten bij mijn goede doel. In de blogs hierna zal ik daar kort wat meer over vertellen. De organisatie Samen Sterk zonder Stigma zet zich in voor een samenleving waarin iedereen open kan zijn over psychische aandoeningen, zodat vooroordelen afnemen en er meer begrip ontstaat. De Vereniging voor Manisch Depressieven en Betrokkenen (VMDB) is een patiëntenvereniging die zich inzet voor belangenbehartiging, voorlichting en lotgenotencontact. En na mij vertrekken in juli nog twee mensen op de fiets vanuit Haarlem naar Santiago de Compostela om met hun sponsortocht geld in te zamelen voor onderzoek naar de bipolaire stoornis. Zij zijn te volgen via de facebookpagina 'Als juffrouw vlinder kon fietsen'.
Tijdens mijn fietsreis op deze druk bezochte pelgrimsroute zal ik niet alleen veel mensen ontmoeten en spreken, maar zal ik naast vele mooie momenten ook geconfronteerd worden met de minder leuke kanten van een lange fietsreis zoals slecht weer, vermoeidheid, slechte benen, mindere dagen en/ of materiaalpech. Mijn uitdaging is om daar op een manier mee om te gaan die het beste te omschrijven is met de termen 'aanvaarding' en 'bereidheid'. Deze termen, die voor mij hun oorsprong hebben uit de ACT (Acceptance and Commitment Training) zal ik eveneens in mijn blogs naar voren laten komen. Ik zal proberen te verwoorden wat ik zoal tegen ga komen om mij heen, bij mijzelf en anderen.
Mijn persoonlijke doel van deze fietstocht is het meten van mijn eigen herstel, kracht en zelfstandigheid. Dat deed ik als proef in 2008, 2014 en 2015 voor 10 dagen in mijn eentje. Dat beviel de laatste twee keer zo goed, dat ik nu toe ben aan een grotere uitdaging.
Meerdaagse fietsreizen met bepakking maken is voor mij al 20 jaar de mooiste manier van verplaatsen. Samen met vijf tassen aan mijn Santosfiets heb ik alles wat ik nodig heb bij de hand. Een meer overzichtelijke en vrije manier van leven is er voor mij niet.
Abonneren op:
Posts (Atom)